Boek
Nederlands
Avni Doshi bestormt de literaire wereld met haar roman over moeders en dochters, obsessie en bedrog. Verbrande suiker werd bijna gelijktijdig met de verschijning genomineerd voor de Booker Prize en de jury roemde haar ‘volkomen overtuigende’ schrijfstijl in een ‘hartverscheurend maar ook zuiverend’ portret van een moederdochterrelatie. Op indrukwekkend luchtige wijze en met bijtende humor beschr
Titel
Verbrande suiker
Auteur
Avni Doshi 1982-
Vertaler
Luud Dorresteijn Maaike Harkink
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Burnt sugar
Uitgever
Haarlem: Xander, 2021
303 p.
ISBN
9789401613842 (paperback)

Besprekingen

Avni Doshi - Verbrande suiker

★★★★☆

Een vlijmscherp maar onverwacht geestig debuut over een dementerende moeder die vroeger de hedonistische flierefluiter uithing - ze vervoegde onder andere een Indiase sekte - en daarbij nauwelijks omkeek naar haar dochter, tenzij om haar te straffen. De dochter, tevens protagonist, wordt dan geconfronteerd met het feit dat haar moeder zich niets meer herinnert van haar vroegere wreedheid. Wanneer oude vrienden of familieleden op bezoek komen, zien ze enkel een hulpeloze, frêle vrouw. Doshi schuwt de moeilijke kwesties niet: de hoofdfiguur bekent plezier te beleven aan het lijden van haar moeder. Gelukkig laat ze de morele vragen die daarmee gepaard gaan volledig open, en mag de lezer zélf oordelen. Doshi peilt naar de limieten van het menselijk vermogen tot empathie, stelt het louterend effect van vergiffenis ter discussie en onderzoekt de mentale wrijving tussen haat en medelijden. Dat leidt haar door de donkerste kronkels van het menselijk brein, waarbij…Lees verder

Absolutely Fabulous, maar dan in India

Avni Doshi tekent de gemankeerde relatie tussen moeder en dochter fascinerend en met veel charme.

'Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder." In Verbrande suiker, vorig jaar genomineerd voor de Booker Prize, valt de debuterende Avni Doshi met de deur in huis. "Als kind leed ik door haar toedoen en alle pijn die zij daarna doormaakte kwam me voor als een soort terugbetaling."

Veel plezier is dochter Antara, een kunstenares, niet meer vergund. Wilde ze haar moeder vroeger nog weleens 'onder het genot van een kopje thee' herinneren aan haar wreedheid, nu heeft dat geen zin meer: moeder Tara is dementerend. En mocht ze toch een poging wagen, dan zijn er anderen die Antara tegenhouden. "Zo is het wel genoeg. Ze weet het niet meer, het arme mens."

Taugébonen op kleur

De roman begint breed en schetsmatig. Er is iets met een afwezige vader, een ashram, Sai Baba, een zwerversbestaan, nonnen op een kostschool, Nana en Nani (opa en oma) - maar wat ma nou precies te verwijten valt? Aanvankelijk focust Doshi …Lees verder