Boek
Nederlands

De vreemdelinge

Claudia Durastanti (auteur), Manon Smits (vertaler)
+1
De vreemdelinge
×
De vreemdelinge De vreemdelinge

De vreemdelinge

Claudia Durastanti (auteur), Manon Smits (vertaler)
Het levensverhaal van de auteur waarin ze beschrijft hoe ze zich van jongs af aan een buitenstaander voelt: door haar dove ouders, haar verbondenheid met zowel Amerika als Italië en haar zoektocht naar haar plek op deze wereld.
Titel
De vreemdelinge
Auteur
Claudia Durastanti
Vertaler
Manon Smits
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Italiaans
Oorspr. titel
La straniera
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, © 2020
284 p.
ISBN
9789403185705 (paperback)

Besprekingen

Gokken met je oren dicht

Claudia Durastanti (35) schreef een bloedmooi boek over haar dove ouders, over zichzelf en over de hybride mens in het algemeen, die steeds een cocktail is van feit en fictie.

'De autobiografie is het stiefkind van de literaire genres', schrijft Claudia Durastanti in De vreemdelinge, 'omdat die de drempel verlaagt. Ze is in handen van vluchtelingen, vrouwen, gehandicapten, overlevenden van de Holocaust, overlevenden van wat dan ook.'

Ze heeft het dan over het autobiografische schrijven van haar dove moeder, maar het geldt net zo goed voor haar eigen boek, natuurlijk. De vreemdelinge brengt een bijzonder eigenzinnige cocktail van autobiografie, essayistiek en fictie, en is meteen ook een ode aan de hybriditeit van de mens. Want zijn we niet allemaal een beetje een cocktail van autobiografie, essayistiek en fictie?

Toen Durastanti haar moeder vroeg hoe zij haar vader ontmoet had, deed deze het verhaal over een avond op een brug in de Romeinse wijk Trastevere. Ze zag een man over de afrastering klimmen, greep hem bij de schouder en redde zijn leven. Toen Durastanti daarop haar vader vroeg hoe hij haar moeder had leren kennen, vertelde hij een …Lees verder

Samenleven met alle 'alsen' van jezelf

Claudia Durastanti had geen verbeelding nodig om de roman De vreemdelinge te schrijven. Ze kon gewoon recycleren wat ze had meegemaakt.

'Vreemdeling is een prachtig woord als niemand je dwingt het te zijn', schrijft Claudia Durastanti in De vreemdelinge, 'de rest van de tijd is het alleen maar het synoniem van een verminking, en een pistoolschot dat we op onszelf hebben afgevuurd.' De schrijfster kan ervan meespreken. Ze werd geboren in New York, groeide op in een Zuid-Italiaans boerengat en woont tegenwoordig in Londen, maar voelt zich overal een buitenstaander. Dat is voor haar veeleer een voordeel dan een handicap. Een schrijver is sowieso iemand die aan de zijlijn staat en de boel van een afstandje observeert. Vorig jaar haalde Durastanti de shortlist van de Premio Strega met De vreemdelinge, een verrukkelijk ondefinieerbaar boek met een forse autobiografische inslag. Als de werkelijkheid de fictie overtreft, hoef je namelijk geen beroep te doen op je verbeelding. Je kunt gewoon opschrijven wat je hebt meegemaakt.

Het valt niet mee om een horend kind van dove ouders te zijn en al helemaal niet als die ou…Lees verder

Verbonden in stilte

Een goed verhaal wordt nog beter als je het goed vertelt, weet de Italiaanse Claudia Durastanti. In het fabuleuze De vreemdelinge maakt ze haar ongewone ouders met veel liefde tot personages.

Vader was timmerman en manisch, reed auto's in puin, stal en botste op straat tegen mensen op zonder om te kijken of sorry te zeggen. Moeder was schilder en zwierf vaak op straat, bleef dan slapen tussen de vagebonden, nam alles voor waar aan en werkte nooit.

Daarmee is al veel gezegd over de ouders van Claudia Durastanti (Brooklyn, 1984), en dat verklaart voor een deel dat haar autobiografische De vreemdelinge onmiddellijk de aandacht trekt. De belangrijkste overeenkomst tussen de ouders, die in de jaren zeventig in Rome trouwden en in 1990 zouden scheiden, waarna de moeder met haar zoon en dochter naar een dorpje in Basilicata in Italië zou verhuizen, is dan nog niet eens genoemd: ze zijn allebei doof.

Claudia Durastanti doorbreekt de stilte, kun je hier met recht zeggen, die haar in die ongewone jeugd zo vertrouwd is geweest. Toen ze nog een gezin waren in New York, in de jaren tachtig, moest vader vaak hoge gebouwen op, en kreeg dan van de opzichter een afgem…Lees verder

In het land van de doven

Claudia Durastanti reist door haar familiegeschiedenis en komt thuis met een antropologische analyse van een verknipte jeugd.

Een verslag van een leven in spreidstand: zo kun je Claudia Durastanti’s De vreemdelinge , een bijzondere mengeling van autobiografie, essay en fictie, samenvatten. Durastanti heeft de dubbele Amerikaans-Italiaanse nationaliteit en pendelde in haar jeugd tussen Brooklyn en een Zuid-Italiaans dorpje. Ze woont in het land van de horenden, terwijl haar ouders doof zijn. Zij wil iets van het leven maken en ontsnappen aan de armoede, haar ouders vinden het prima om te lummelen, schulden te maken en hun weinige inkomsten te vergokken.

Als ze zich eenmaal heeft opgewerkt en een schrijversbestaan almaar dichter komt, beseft ze dat je je niet zomaar kunt loswrikken van je verleden. Zelfs al beschik je plots over een aanvaardbaar inkomen, de armoede blijft in je sudderen. Voor wie in zijn kinderjaren overleefde op voedselbonnen, zijn tafelmanieren in een chic restaurant niet vanzelfsprekend. Wanneer Durastanti een zalm naar binnen schrokt, merkt haar hoofdredacteur op dat ze eet…Lees verder

Dit vierde boek van de auteur (1984) bestaat uit persoonlijke memoires. Deze zijn op bijzondere wijze samengebracht in een sterk autobiografische roman die soms lijkt op een dagboek. Claudia is van Italiaans-Amerikaanse afkomst en groeit op in New York. Haar ouders zijn doof en als jong meisje ziet Claudia hun moeilijkheden al. Op haar zesde verhuist ze met haar moeder naar Zuid-Italië, maar de zomervakanties brengt ze door bij haar vader in Amerika. Zo staat haar leven van jongs af aan in het teken van migratie en integratie. Ze voelt zich zowel overal thuis als een voortdurende buitenstaander. Het verhaal – en leven van de auteur – is een zoektocht naar identiteit. Haar pogingen om orde in de chaos van het leven te scheppen zijn voor velen herkenbaar. Het verhaal – dat lijkt op ‘Familielexicon’ van Natalia Ginzburg - is in Italië lovend ontvangen en in 2019 genomineerd voor verschillende prijzen, waaronder de belangrijkste Italiaanse literatuurprijs, de Premio Strega.

Vreemdeling-zijn is prachtig, als niemand je ertoe dwingt

Indrukwekkende memoires over het opgroeien bij arme, onbeschofte, excentrieke, dove ouders.

Op 35-jarige leeftijd schreef Claudia Durastanti (1984) 'De vreemdelinge', een boek over haar eigen leven dat het maar liefst tot de shortlist bracht van de prestigieuze Premio Strega. De flaptekst spreekt over 'een unieke combinatie van autobiografie, reisverhaal, lyrische essayistiek en fictie', maar feitelijk overheerst het autobiografische element. Hoe komt iemand er toe om zo jong al een boek over haar eigen levensherinneringen te schrijven?

Een mogelijke verklaring is dat veel van Durastanti's herinneringen urgent, maar ook rauw en onverwerkt aanvoelen. Veelbetekenend zijn Emily Dickinsons woorden boven het eerste deel van het boek: 'Na grote pijn een vormelijk gevoel'. Al lezend krijg je de indruk dat de schrijfster zelf ook op zoek was naar zo'n 'vormelijk gevoel' om haar eigen leven vanaf een noodzakelijke afstand te kunnen beschouwen.

Zeer bepalend is de rol van haar onalledaagse ouders. In de eerste bladzijden memoreert ze meteen dat moeder en vader allebei…Lees verder