Boek
Nederlands

2050 : gedichten

Peter Verhelst (auteur)
Dichtbundel met als thema het jaar 2050: hoe zal het leven er dan uitzien?
Bevat
We zitten in de tuin te praten Ben je bang voor deze reis Waar Na de uitnodiging De trilling van oeroude keelgezangen Met littekens doorbliksemd vlees Concentrische cirkels in donker water Voorbijdrijvend puin En In de vlakte staat een man te schudden Toen het leven nog leek op een foto In één ruk wordt het oog middendoor gesneden Het met modder vermengde Matrassen op een hoop gedreven De stuwende De epidemie is de laserstraal We hebben overvloed gekend Geliefde utopie Kwikzilvertrillingen boven asfalt Met een schok valt alles stil In de kelder Ongelooflijk hoe snel de wereld is eranderd Het gehurkte, geknielde Nadat tienduizenden flamingo's 2050 De wereld en het waas Vrouw met object in gegeven hand Ondergrondse steden Anti-labyrint met vuurtoren Vergeetlandschap van de anti-geschiedenis Guerillawoningen en bezit Chemokoepel Gevleugelde tuinen Levende woningen Nieuwe bossen We moeten loskomen van ons lichaam De klassieke utopische traditie Kweekcentrum Utopia Suizende utopie De utopie van de overkant Het zuigen van Manhattan Singapore Tokio's midzomernachtdroom Hongkong, dromend Medinat Masdar Dubai Brugge (quarantaine) ville Radieuse (Le Corbusier) Venetië Utopie De utopie van het lijk Het lijk van de utopie Begrafenis 2050 (gated community) De eerste keer dat ik deze plek hier zag Op de flank van een berg Wat te doen met het rood Laten we met mijn woede Sleep 's nachts alles aan Zoals de terugweg altijd korter lijkt Waar ben je Ik keer zeker één keer terug De wereld zoals die was Kei te zijn in een rivier De droom die het verdwijnende water te zijn Je weet niet meer hoe Je staat bij het water Graaf geef ik je armen Graag geef ik je - als je valt Graaf geef ik je het vermogen te vliegen Graag geef ik je hertenogen
Titel
2050 : gedichten
Auteur
Peter Verhelst 1962-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2021
121 p.
ISBN
9789403132617 (paperback)

Besprekingen

Ontferm u over ons

In zijn nieuwste dichtbundel, 2050, kijkt Peter Verhelst vooruit naar een postapocalyptische tijd.

Er was een tijd dat Peter Verhelst op een gratuite manier weggezet werd als een dichter en een auteur die zich louter met het esthetische en niet met het ethische bezighield. Alleen al zijn roman Tongkat (1999), over een stad die onherroepelijk uiteenvalt na het verdwijnen van de koning en het uitbreken van de revolutie, bewees het tegendeel. Verhelsts vorige bundel Zon (2019) liet zien hoe hij meer dan ooit op de huid van de maatschappij en haar leiders zit. In zijn nieuwste, 2050, kijkt hij vooruit naar een postapocalyptische tijd en onderzoekt hij hoe het zover kan komen.

'Ben je bang voor deze reis? -/ hij zal traag zijn en heet', lezen we in een van de eerste gedichten uit 2050. We kunnen maar beter gewaarschuwd zijn, want een plezierreisje is de lectuur van deze bundel niet. Maar daardoor is hij des te dwingender. We worden door Peter Verhelst in 81 gedichten meegenomen naar hoe onze planeet en onze samenleving er in de toekomst zouden kunnen uitzien. En dat is geen fr…Lees verder

In de gedichtenbundel ‘2050’ zoekt de dichter Peter Verhelst naar nieuwe beelden. Hoe zal het leven er uitzien in het jaar 2050? Zo vraagt hij zich in de 81 gedichten af of er in dat nog verre jaar utopieën bestaan, dromen en illusies. Zijn er nog verwachtingen of zal dan alles gedigitaliseerd zijn? Van de lezer wordt wel verwacht dat die bereid is om over de woorden na te denken. Verhelst schrijft niet eenvoudig en de conclusie moet luiden dat de bundel vooral bedoeld is voor de ervaren poëzielezer. Een korte passage uit het gedicht ‘Nieuwe Bossen’: ‘De elektrostatische gevel / trekt de stofdeeltjes / uit de verontreinigde lucht. / Zo krijgt het gebouw een dikke vacht’. De gedichten ademen verlangen uit, weemoed naar vroegere tijden en zoekend, vooruitlopend op nieuwe tijden. De woorden vormen ingrijpende, diepe gevoelens, modern en toch bijna traditioneel. De dichter geeft zich in deze bundel bloot en toont zonder gêne zijn gevoelens, voortkomend uit angsten, verwachtingen en hoop o…Lees verder

Als in een glazen bol

Vanuit de puinhopen van deze tijd werpt Peter Verhelst een sprankelende blik op het jaar 2050. Is de redding nabij?

Hoop kende iedereen die wakker lag van de toekomst. Was de lockdown niet hét moment voor bezinning? Bood de stilstand niet alle ruimte om een nieuwe toekomst te ontwerpen? "De epidemie is de laserstraal die met uiterste precisie/ de vraag in de metalen plaat brandt:/ is de utopie dan toch mogelijk - de gouden stad/ waar je altijd van droomde."

Wie een paar passen vooruit wil denken, doet er verstandig aan poëzie binnen handbereik te hebben. Want een gedicht kan zijn als een glazen bol, waarin de dichter met de glans van zijn verbeelding werelden van straks weerspiegelt. Zoals dat gebeurt in de nieuwe Peter Verhelst, een - alweer - weergaloos vormgegeven bundel, die een blik in de toekomst werpt: 2050, ook bovenstaande regels zijn daaruit afkomstig.

Science fictie dus, deze poëzie, en toch ook niet. Want in de eerste afdelingen zit de Vlaamse Verhelst vooral huiveringwekkend dicht op de tijd. Woorden die met ferme streken op papier gezet zijn, tonen de…Lees verder

Over Peter Verhelst

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Filip Naudts

Peter Roger Arthur Marcel Verhelst (Brugge, 28 januari 1962) is een Vlaams dichter, romancier en theatermaker.

Verhelst debuteerde in 1987 met de dichtbundel Obsidiaan. Zijn eerste roman Vloeibaar harnas volgde in 1993. Hoewel hij binnen de literatuurwereld bij zijn debuut erkenning kreeg, bleef hij nog geruime tijd leraar Nederlands en Engels in de Brugse hotelschool Ter Groene Poorte. Zijn grote doorbraak kwam in 2000 met zijn roman Tongkat, waarmee hij zowel de Gouden Uil en de Jonge Gouden Uil in België, als de F. Bordewijkprijs in Nederland won. Voor zijn hele oeuvre won hij in 2018 Sybren Poletprijs. Verhelst was de eerste winnaar van deze nieuwe prijs voor experimentele Nederlandstalige schrijvers. De jury prees Peter Verhelst als 'een magistrale oeuvrebouwer' en als 'de ontwerper van een literair labyrint dat blijft groeien in eenheid en verscheidenheid, waarin je eindeloos kunt dwalen, of een van de vele uitgangen kunt nemen, maar de eindbestemm…Lees verder op Wikipedia